Sierra Baza

Een wereld van verschil. 's Morgens zitten we op een camping aan Playa Vera, waar we op de fiets naar het volgende dorpje rijden voor koffie op een terras aan de haven. We betalen hier voor de koffie minder dan bij de Shell langs de A4, maar dit terzijde.

‘s Middags rijden we op 2000 meter hoogte in de bergen richting Granada. Hier zie je uren niemand. Het nationaal park Sierra Baza ligt op de grens tussen departement Almeria en departement Granada. Ook hier een verschil. De weg in Almeria is geasfalteerd met duidelijke wegbelijning. In Granada een grindweg zonder lijnen. De weg slingert zich naar boven met scherpe haarspeldbochten. Op de kaart is dit de kortste weg naar het stuwmeer Negratin waar we heen willen, maar in de praktijk blijkt hij veel langer door de vele haarspeldbochten langs de flanken van hele diepe ravijnen en de valleien waar je omheen moet.

We komen een zijweg tegen naar een recreatie airea 3 km naar beneden. Het is bijna etenstijd, dus slaan we het weggetje in. Al snel wordt het een steil zandpad de vallei in, met scherpe haarspeldbochten. Er is geen mogelijkheid terug te keren. Takken schampen de luiken, zonnepaneel en zonnescherm op het dak, maar ik moet door. Na 3 km komen we bij een gebied in het bos met vergane picknicktafels op terrasvormige plateaus. Er is niemand op deze zondagmiddag. De telefoons hebben geen bereik en de dichtsbijzijnde plaats waar mensen wonen 16 km naar boven.
Yvonne ziet het helemaal zitten. Ze fotografeert nog een paar honderd bloemetjes, met de nieuw aangeschafte SDkaart kan ze weer 30.000 foto's vooruit, en heeft alvast bedacht waar we de borden gaan neerzetten.

Ik krijg een onaangenaam gevoel. Iets doet me weg willen hier. Ik weet niet wat het is, maar ik heb het niet naar mijn zin. Yvonne ziet het aan me. Wil je niet eerst hier eten? Nee, ik wil voor het donker wordt uit de bergen zijn. Met veel steken krijg ik de wagen omgekeerd, terwijl Yvonne nog wat foto's maakt van de ruines. Het is nu weer bergop wat me altijd beter bevalt als de banden zo weinig grip hebben. De zon staat laag, en als we in westelijke richting omhoog rijden is het pad bijna niet meer te zien. Ik moet mijn hoofd uit het raam hangen om de haarspeldbocht te kunnen zien. Plotseling zien we een gestreept zwijntje oversteken. Rechts ziet Yvonne er nog een, maar die vlucht weg. Zelfs de motor uitzetten doet hem niet tevoorschijn komen.

Eindelijk zijn we weer op de weg die we niet hadden moeten verlaten vind ik. Yvonne ziet een hertje. Was het geen hond? Net als laatst? Nee het was echt een hert zonder gewei. Een kilometer verderop ziet ze er weer een. Ditmaal zie ik hem ook en ik stop zodat ze kan inzoomen.
Het landschap in de diepte is helemaal veranderd. Veel kleuren grond als een lappendeken en op de heuvels honderden windturbines. Als we de bergen uit zijn zien we op de hoogtemeter dat het hier toch een soort hoogvlakte is op zo'n 1000m. Als we door Baza en Sujar rijden, is al het strandgevoel echt verdwenen. We voelen ons een beetje high van de bergen en moeten onze oren klaren.

Dan zien we het meer. Prachtig blauw in de avondzon, een schitterend gezicht met die mooie donkerbruine heuvels er omheen. We nemen het eerste het beste weggetje er naar toe. Aan dit weggetje naar beneden zou een camping moeten zijn, maar die vinden we niet. Veel karkassen van villa's waar kennelijk geen klanten voor kwamen door de crisis, staan her en der op de heuvels.

Aan het eind van het pad is een parkeerplaats van een restaurant. Aangezien we toch nog moeten eten komt dat prima van pas.

Perro no, staat op de deur. Yvonne vraagt nog even of de hond echt niet naar binnen mag, misschien hier in het hoekje, maar de serveerster is bang van honden en vind het niet goed. We halen onze vesten uit de auto en gaan op het terras zitten. Er staat een koude wind op onze verbrande lichaamsdelen. Vita gaat onder de tafel liggen in afwachting van wat op de grond valt. We bestellen allebei een grillada de carne (mixed grill) omdat paella niet beschikbaar is. We kunnen het bijna niet op en daar profiteert Vita weer van. Na het eten koffie en ijs en ik vraag als het allang donker is de rekening. Ze vraagt of wij van die camper zijn. Als ik dat bevestig vraagt ze of we willen blijven slapen hier. Ja, wat graag. No problemo zegt ze tegen de beste klanten van de dag. Ik hoop dat ze weer vroeg open is, voor het ontbijt.