Terug naar de kust

We verlaten het binnenland. Via de mooiste weg tot nu toe van Ronda naar Marbella aan de Costa del Sol. Twintig kilometer voor Marbella zien we de bouw en de gebouwde resorts in de valleien. Prachtig hek eromheen, bewakers voor de poort en daarachter prachtige huizen met zwembad. Marbella zien we eigenlijk niet, wel de verkeerspuinhoop. Zo snel als we kunnen haasten we ons, tenminste voor zover het verkeer het toelaat, de stad weer uit, richting Estepona.

Omdat we geen grote weg willen, proberen we in de straatjes langs de kust te blijven wat niet altijd meevalt. De resorts langs de kust liggen er nog verlaten bij. We maken een wandeling over de wandelpromenade en Vita is ilegaal op het strand aan het spelen. Hier en daar staan ligbedden op het gras met rieten parasols, waar Yvonne voor de foto op gaat liggen. Je weet dat ik af en toe een foto opdracht krijg, waarin zij het model speelt. Bij een bepaalde kleur boom, of met afgesneden palmbladen voor haar houdend of wel een mooie achtergrond.

De prijzen op een terras zijn torenhoog, dus zullen we mijn hobby wat moeten matigen om niet voortijdig naar huis te moeten, om via de pokertafel weer wat reisgeld te winnen.

We rijden tot het eind van een resort (Pearl beach fase3) om daar in een straatje wat uitkomt op het strand te parkeren. Yvonne zet de bietjes op en ik zet tafel en stoelen op een grasheuveltje bij het strand. Met uitzicht op zee hebben we zo ons eigen terras gecreëerd en de joggers en wandelaars en hondenuitlaters zijn volgens mij jaloers. De guarda civil komt ook nog een paar keer langs, maar vinden het goed, of zijn te lui om uit te stappen. De mensen die hier ook een auto hadden staan gaan naar huis, zodat we weer alleen zijn als het donker wordt.

‘s Morgens zijn we al vroeg weer op het strand. Gibraltar staat op het programma, nog 50km. Deze stad of staat wordt heel slecht aangegeven. Pas als je de afslag voorbij bent, denk je: hè daar had ik in gemoeten. Dan maar een rondje San Rock. Vlak voor Gibraltar, na de 500ste rotonde, bevinden we ons in de file voor de Britse douane. Rechts is een parkeerplaats, waar al een paar campers staan. We gaan wel verder lopen. Gibraltar is groter dan je denkt en voor wandelaars, behalve in Mainstreet, is geen ruimte vrijgemaakt. De busdienst vindt Vita te groot om mee te nemen, dus begeven we ons met levensgevaar in het verkeer. In de haven zien we een schitterend jacht, Luna uit Bikini geheten. De bemanning is druk in de weer om alles te laten glimmen. Alle kabelgaten en zelfs het ankergat heeft een dikke chromen lijst. Als een bemanningslid even van boord moet, haalt hij uit een kist op de kade, plastic overschoenen, zodat hij het dek niet beschadigt of vies maakt als hij terugkomt.
Ik schat het jacht 150m lang en 20m breed. Op het achterdek is een openlucht zwembad gebouwd, zeg maar een Overbosch. Aan de vlaggen te zien is de eigenaar niet aan boord.

Op weg naar de kabelbaan vinden we een pub, Picadilly. Daar eten we fish & chips met een mok koffie. De serveerster met het gothic uiterlijk is gek op Vita en komt steeds terug om haar te aaien. Een andere serveerster vraagt of we naar boven gaan met de kabelbaan. Ik antwoord dat ik niet weet of Vita mee mag. Dan kom je maar hier op je vrouw wachten, zegt ze. Afgesproken, zeg ik. Drie pints later is Yvonne weer terug met een nat hemd en helemaal onder de indruk van de tocht naar het natuurpark met de apen. We drinken samen nog een pint terwijl ze enthousiast alle foto’s laat zien. We wandelen terug via Mainstreet, een soort Spuistraat, en Yvonne koopt een horloge en een nieuwe outfit. Zeker een uur zitten we hier op een bankje in de schaduw, ijs te eten en mensen kijken, heerlijk.

Het vliegveld van Gibraltar heeft een start- en landingsbaan die dwars over de enige weg loopt die het vaste land met het schiereiland verbindt. Als er een vliegtuig moet landen of opstijgen, wordt het verkeer aan beide zijden van de baan stopgezet. Als je pech hebt, gaan er drie vliegtuigen achter elkaar weg en moet er een landen. Dat hebben wij gezien en gefilmd vanaf de haven. Dan sta je wel even.

Alle prijzen worden hier in pond Sterling gerekend, wat toch 25% meer is dan euro’s. Alleen brandstof is goedkoop, door het ontbreken van accijns, maar ik heb gisteren getankt, dus gaat er niet veel van € 0,76 in. We gaan lekker goedkoop bij de Mac eten hier aan de overkant, omdat de parkeerplaats niet echt een fijne plek is om te eten.