Afrika

Donkere wolken pakken zich samen boven de straat van Gibraltar als wij inschepen op de catamaran die elk uur afvaart. Tenminste dat zeggen ze. Hij zal er 35 minuten over doen. Tenminste dat zeggen ze. Om het uur is om de 2 uur, en 35 minuten blijken 75 minuten. De bemanning is marrokkaans, misschien ligt het daaraan, ik weet het niet. Vita moet een muilkorf om aan boord, hebben ze gezegd. Als we de loopplank oplopen, worden we naar het terras boven verwezen. Daar staan 4 ijzeren kooien. Als ze maar niet denken dat ik mijn hond daarin opsluit. We lopen door naar het bovendek en installeren ons op de stoelen onder het topdek, voor als het gaat regenen. Het blijft droog, maar het schip gaat flink te keer waar de middelandse zee en de atlantische oceaan samenkomen.

We lopen de haven van Tanger binnen. Doordat het schip zich helemaal omdraait krijgen we een goed zicht op de enorme stad. Links heel veel flatgebouwen en rechts de ommuurde oude stad. Als we van boord zijn worden we weer teruggestuurd om een stempel te halen bij de politie aan boord. Deze blijkt in een hoekje te zitten van de kajuit. We moeten daar ook het ingevulde witte formuliertje inleveren. De gele is voor de terugweg. Wij gaan als laatste van boord en worden opgevangen door een man die ons een toer aanbied. Hij vertelt wat we allemaal gaan zien als we op zijn aanbod ingaan. Wij zeggen dat het te duur is, wij gaan daar zelf wel kijken. Wat wil je betalen? Ik zeg de helft. Dat is goed zegt hij, waardoor ik me toch nog bekocht voel.

Hij brengt ons in contact met Achmed. Een mager mannetje met een fez en een gebit als een joods kerkhof, maar wel netjes gekleed. Hoeveel tijd hebben jullie? vraagt hij. Tot 3 uur, zeg ik. Dat is mooi zegt hij, dan is het hier 1 uur, dan sluit alles in verband met het vrijdaggebed. Het is al 3 dagen ramadan. Mooi denk ik, hoeven we hem niet te eten te geven tijdens de lunch.

Achmed stemt het programma af op de tijd die we hebben. Eerst laat ik jullie het hotel zien waar Humphry Boogard een film heeft opgenomen, dan gaan we naar de cashba, the castle, dan naar de Medina, market en dan naar de altstad. Hij vraagt onze namen en de rest van de dag heten we Yvonna en Kes. Hij maakt zich wel zorgen over Vita omdat er veel katten zijn in Tanger die allemaal op straat leven. Ook zijn er veel mensen die bang zijn voor honden. Maar ik kan haar moeilijk achterlaten, dus moet het maar.

Het hotel kan zo uit de film Cassablanca komen. Heel donker met veel tirelantijntjes. In een kamer achter de receptie hangt een foto van Humphry die op de bank zit die onder de foto staat. Het hotel heeft allemaal balkonnetjes met traliewerk en tapijten op de vloeren, waar je, toen het nog niet versleten was, waarschijnlijk in wegzakte. Het lege terras bestaat uit kleine donkere plavuizen. De muren zijn wit gepleisterd en de markiezen donkergroen. Volgens Achmed heeft ook Leonardo di Caprio hier gelogeerd.

We lopen door de smalle straatjes omhoog naar de top van het kasteel, waar je een mooi uitzicht hebt op de haven. Onderweg wijst Achmed op deuren en steegjes waar Yvonna een foto van moet maken. Ook straatnamen moeten volgens hem op de foto. Als Yvon een stel kleine meisjes wil fotograferen roepen ze no, no, no foto. Pas als Achmed de kleinste een muntje geeft, gaan ze poseren, behalve de oudste, die gaat weg.
Yvon wil een foto van mij bij een mooie deur met een bronzen klopper in de vorm van een hand. Ik raak per ongeluk de klopper aan en er wordt onmiddelijk open gedaan. Een jonge vrouw verschijnt in de deuropening en schrikt zich het apenzuur van Vita die naar binnen wil. Ze slaakt een gil en gooit de deur dicht.
Er ligt een tuinslang door de steegjes die een beetje lekt. Achmed ziet dat Vita dorst heeft en neemt ons mee naar een waterplaats. Daar neemt hij de slang van de kraan zodat Vita kan slobberen. Een vrouw komt aanlopen en raapt de slang op. Ze is boos op Achmed. Vita drinkt uit de waterstraal van de kraan en likt daarbij aan de kraan. Nu wordt de vrouw woest en smijt de slang op de grond en scheld de timide Achmed luidkeels de huid vol. Wij hebben een beetje medelijden met hem, omdat hij verantwoordelijk wordt gehouden voor die stomme touristen en hun smerige hond. And the same to you, zeg ik tegen de vrouw, en we nemen Achmed die met zijn zakdoek de kraan schoonveegt snel mee.

Achmed neemt ons mee naar de medina, maar dat stelt vanwege de ramadan weinig voor. Yvonna wordt wel bij allerlei verkopers van parfum, safraan, tapijten en zilver geïntroduceerd. Zij koopt wat parfum, koopt wat marrokaanse blousjes en ruikt hier en daar aan. Onderwijl maakt ze foto’s op aanwijzing van Achmed. Alleen biddende moslims moet ze maar niet fotograferen, zegt hij.

We komen bij een marrokaans restaurant, dat speciaal voor toeristen open is tijdens de ramadan. Voor 10 euro krijgen we een traditionele maaltijd. Ik rammel, dus we nemen plaats op de ongemakkelijke houten rechte stoelen met doorgezakte zitting in de tot het plafond betegelde lokaal, met uitzicht op de straat. We krijgen olijven, brood, een plastic fles water, bruine groentesoep, een driehoek groente gewikkeld in bladerdeeg met kaneel en suiker, couscous met kip in een tahinepot. Yvonna vond het best lekker. Smaken verschillen.
Ondertussen was Achmed een moskee ingegaan om te bidden, zegt hij. En Vita krijgt het aan de stok met alle katten uit het smalle straatje. Snel weg hier.
We lopen door de Italiaanse straat, hele andere architectuur, komen langs het beroemde café Alli Baba, waar de hippies kwamen om hash te roken vroeger, komen langs een huis dat bewoond wordt door een beroemde Nederlandse kunstenares, welke weet Achmed niet, en lopen door een park waar een 800 jarige boom staat die aan de onderkant wit geschilderd is. Yvon zegt dat ze zo'n boompje ook heeft in een plantenbak. Ja, zeg ik we hoeven alleen nog maar 800 jaar te wachten, dan maken we hem ook wit aan de onderkant. Achmed ziet het helemaal voor zich en lacht allebei zijn tanden bloot.
Na nog een paar straten met bedelaars en moskeeën waar het bidden begint, wordt het tijd weer terug te gaan naar de haven. We nemen afscheid van Achmed die nu onze vriend is voor het leven. Het gaat wat moeizaam want we worden overstemd door de iman die tot gebed oproept via enorme luidsprekers in de stad.

Het kantoortje in de haven waar ik onze boardingpassen moet halen is natuurlijk beneden, terwijl wij net boven zijn. Ik ga alleen even naar beneden om het te regelen. Een lange jongen in de portocabin maakt mij duidelijk dat zijn computer het niet doet. Oh ja joh? Hij loopt wel even naar de overkant. Tot mijn verrassing op een drafje, dat had ik niet achter hem gezocht. Als hij terugkomt heeft hij inderdaad de benodigde papieren. Zuchtend geeft hij ze aan mij. Ik zeg: you are a good man en geef hem een hand. Give me money zegt hij. NO. you don’t give me money? NO. Ik ben benieuwd hoe hij keek toen ik wegliep.
De terugreis was pas om half vijf, maar we zaten lekker in de schaduw. De groep americanen, die er op de heenreis ook waren zijn groepsgewijs met een gids meegeweest, lang niet zo leuk natuurlijk.