Pelgrimage

Manuel vindt het jammer dat we weggaan. Als ik heb afgerekend vraagt hij hoe laat we weg willen, want dan helpt hij met de oprijplanken. Als ik zeg over 10 minuten, schrikt hij. Maar je mag ook vanavond vertrekken, dan kunnen jullie nog mee eten. Nee dank je Manuel, dan kan ik niet meer rijden. Dat weet ik nu al.

We nemen de andere weg het dorp uit in de hoop dat deze weg makkelijkr is. Enigzins is dat ook zo, maar dat komt omdat we nu naar beneden gaan. We rijden naar Viana do Castello en bezichtigen het fort bij de haven. Je kan over de muren lopen helemaal rondom. Het laatste wat we eten in Portugal is een baconkaaspasteitje.

Wanneer we de Spaanse grens gepasseerd zijn, zoeken we een plekje langs de oever van de baai. De weggetjes naar het water zijn smal en steil. Dit keer laat ik de auto staan en gaan we lopend naar beneden. We zijn verrast als er een koude wind van over het water komt. De hele dag zitten we te puffen van de hitte en nu hebben we het koud. Zelfs Vita gaat het water niet in. Je kan zien dat hier een strand was, waar nu de golven beuken, aan de douche en prullenbakken in het water. Naar boven lopen gaat gemakkelijk door de stevige wind in de rug.
Vijftig kilometer voor Santiago zien we een park met picnicktafels in de schaduw van grote bomen. Daar kunnen we mooi eten en we rijden het park in.

Een man komt naar me toe en zegt dat het verderop mooi is met cascades. We gaan kijken. Inderdaad is het schitterend daar. De man is er met zijn familie in de auto naar toe gegaan. Heb ik het niet gezegd? vraagt hij aan mij.
Veel jeugd is hier aan het baden, sommige laten zich over de rotsen naar beneden glijen tot in een kom met meer water.
Een barretje aan de voet van de waterval doet goede zaken. Vooral met mij, ik ben natuurlijk op het terras neergestreken. We besluiten hier te blijven voor de nacht. Voor het naar bed gaan kunnen we onze voeten wassen in de snelstromende beek.
We hebben de auto geparkeerd achter een groot gordijn van waterflessen. Iemand is hier heel creatief geweest.

De volgende dag is er niemand. Tot vanacht stonden er nog een auto en twee motoren, maar ‘s morgens waren ze weg. We hebben ze niet weg horen gaan. Het is hier heel stil en afgelegen. In ons bed horen we alleen het ruisen van de waterval.
We wassen ons in het ijskoude water en gaan na een paar broodjes van gisteren en koffie weer op pad.

Op de centrumring van Santiago do Compostela zien we ze lopen, de pelgrims. Grote wandelschoenen, blote benen en armen, sommige verbrand, hoedje op, lange wandelstok en grote rugzak. Bij sommig bungelt aan de rugzak nog een paar schoenen. Ik heb er respect voor. Zeker met deze temperaturen. De wegen in Compostela zijn niet vlak, zelfs steil te noemen. Wij hebben alleen onze papieren mee uit de auto die we buiten het centrum bij de Carrefour hebben geparkeerd, en wij lopen al te puffen.

Rome heeft veel kerken, maar Compostela steekt ze naar de kroon. Als je de gele bordjes volgt voor de bedevaartgangers, kom je ze allemaal tegen. Wij zijn bij de grote kerk opgehouden.
Ik blijf buiten met Vita, terwijl Yvonne de kerk wil bezichtigen. Er staan lange rijen pelgrims en Yvonne heeft geen zin om lang te wachten. Ze glipt langs de rij om een glimp van binnen op te kunnen vangen. Tot haar verbazing kan ze naar binnen. Het is zo vol dat er op een scherm de mis is te volgen. Ze maakt een paar foto’s, maar klaagt later dat het licht niet goed is. Veel mensen zitten te huilen, zegt Yvonne.
Buiten lopen bedelaars, straatmuzikanten, speldjesverkopers mij lastig te vallen. Vita ligt voor mijn voeten, wat soms voorkomt dat ze in mijn buurt komen. Maar vandaag werkt dat kennelijk niet.
De straatjes van de stad zijn vol souvenirwinkeltjes en fastfood. De tabakzaken verkopen wel kranten, maar geen Nederlandse en ze hebben zeker geen boek van de Tour de France. Ik heb het overal gevraagd.
We gaan naar het oosten, richting Burgos. Overal kom je pelgrims tegen. Het lijkt een eindeloze stroom. Hoeveel moeten er wel niet gehuisvest worden?

Driehonderd kilometer verderop stoppen we in een stadje Astorga, omdat onze ogen bijna dichtvallen. Tijd voor koffie op een terras. Na het terrasbezoek rijden we wat door het stadje op zoek naar een schaduwrijk plekje. Misschien wel voor de nacht.
We zitten al snel in het volgende dorp, Murias de Rechivaldo, dat ook op de pelgrimsroute blijkt te liggen. Ook hier bedevaartgangers, alleen hebben deze nog driehonderd kilometer te gaan.

We vinden een parkeerplek onder de bomen, wat makkelijk is, want alle touristen komen lopen. Bij een auberge gaan we wat drinken in de tuin. Vita mag mee naar binnen en speelt de hele avond met de herder die er woont. Een teefje van anderhalf. Het grind vliegt in het rond als ze elkaar achterna zitten. We zijn de pelgrims dankbaar dat ze er voor zorgen dat er overal plekken zijn waar je je kunt laven en uitrusten.